Achter de benoeming | Harmke Korthuis | bestuurder Oosterlengte

Niemand wordt geboren als bestuurder

Een benoeming begint zelden bij een naam. Ze begint bij de vraag wat een organisatie op dat moment werkelijk nodig heeft. Welk leiderschap past bij de opgave die voorligt? Bij de fase waarin de organisatie zich bevindt? En bij de mensen die er werken?

Op 1 juni 2026 begon Harmke Korthuis als bestuurder van Oosterlengte, een ouderenzorgorganisatie in Oost-Groningen. Ze maakte de overstap van een stevige directierol in de ouderenzorg naar die van eenhoofdig bestuurder. Op papier misschien een logische volgende stap. Maar hoe weet je of iemand daadwerkelijk klaar is voor die stap? En misschien nog interessanter: wat blijkt daarvan als de procedure voorbij is, het contract is getekend en iemand daadwerkelijk op die stoel zit?

Ruim honderd dagen na haar benoeming spreken we Harmke opnieuw.

Je was directeur en had ook in die rol al een brede verantwoordelijkheid. Wat verandert er als je bestuurder wordt?
“Daar was ik zelf eigenlijk het meest nieuwsgierig naar. Je kunt je erop voorbereiden, erover praten en opleidingen volgen, maar pas als je daadwerkelijk op die stoel zit, ervaar je wat het verschil is. Als directeur zat ik veel dichter op de uitvoering. Je bent verantwoordelijk voor een groot onderdeel van de organisatie en voortdurend bezig met de vertaling van strategie naar tactiek en uiteindelijk naar de werkvloer. Als bestuurder komt alles bij je samen. Veel werkzaamheden die ik voorheen zelf oppakte, kan ik nu met vertrouwen bij anderen beleggen. Tegelijkertijd weet ik daardoor ook minder van alle details. Waar je als directeur bijna alles weet over jouw onderdeel, moet je als bestuurder over alle onderdelen voldoende weten om het geheel te kunnen overzien.”
Voor iemand die van nature nieuwsgierig is, vraagt dat om een andere reflex.

“Als ik iets hoor, wil ik al snel meer weten. Dan stel ik mezelf regelmatig de vraag: moet ik dit als bestuurder eigenlijk weten, of wil ík het gewoon graag weten? Je zit simpelweg niet meer overal bij. Dat helpt ook, want daardoor word je bijna vanzelf gedwongen om op een ander niveau te opereren.”

Dat betekent dus ook: loslaten en vertrouwen.

“Precies. Je moet erop kunnen vertrouwen dat zaken goed worden opgepakt door de mensen bij wie de verantwoordelijkheid ligt. Om dat vertrouwen te geven, vind ik het belangrijk om mensen goed te leren kennen.
Dat leren kennen neemt Harmke letterlijk. Niet alleen kennismaken met functies en verantwoordelijkheden, maar vooral met de mensen erachter.

“In een van onze eerste bijeenkomsten van het directieteam hebben we elkaar op een andere manier leren kennen. Dat klinkt misschien klein, maar het leverde echte eyeopeners op. Ook tussen collega’s die al veel langer met elkaar samenwerken. Je leert iets over de mens achter de functie. Dat vind ik belangrijk. Juist als je straks met elkaar ingewikkelde besluiten moet nemen.”

Het zegt iets over hoe Harmke naar leiderschap kijkt. Strategie, structuur en sturing zijn belangrijk. Maar uiteindelijk moet je het samen doen.
“Strategie gaat over inhoud en keuzes, maar uiteindelijk maak je die keuzes met mensen. Dan helpt het als je ook de persoon achter de functie kent.”

Je bent in die eerste maanden op veel plekken geweest en hebt veel mensen gesproken. Wat trof je aan?
“Vooral de openheid heeft me positief verrast. Mensen vertellen wat goed gaat, maar ook wat ze niet weten, niet kunnen of spannend vinden. Juist omdat ik nieuw ben en mensen mij nog moesten leren kennen, waardeer ik die openheid des te meer.”

Ze ziet een organisatie waarin veel gebeurt en die zich op verschillende gebieden verder kan ontwikkelen. En juist die combinatie spreekt haar aan.
“Als hier alles al op orde was geweest, was dit waarschijnlijk ook niet de plek voor mij geweest. Ik vind het juist leuk dat we kunnen verbeteren en verder kunnen professionaliseren. Dat we met elkaar kunnen kijken wat er nodig is om nog beter voorbereid te zijn op de toekomst.”

De ouderenzorg staat de komende jaren voor forse opgaven. De zorgvraag verandert, de arbeidsmarkt blijft onder druk staan en organisaties moeten scherpe keuzes maken over hoe zij zorg organiseren. Voor Harmke betekent dat vooral dat strategie niet iets mag zijn wat alleen aan de bestuurstafel bestaat.
“Als we een strategische koers hebben, moet die niet alleen in een document staan. Mensen moeten begrijpen waar we naartoe gaan, waarom we bepaalde keuzes maken en hoe hun werk daaraan bijdraagt. Uiteindelijk wil je dat iedereen begrijpt: dit is onze stip op de horizon en daarom doen we vandaag wat we doen.”

Als je jouw eerste honderd dagen persoonlijk zou moeten samenvatten?
Harmke hoeft niet lang na te denken. “Het waren heerlijke eerste honderd dagen. Ik heb een goede stap gezet. Zowel met de overstap van directeur naar bestuurder als met mijn keuze voor Oosterlengte.”
Daarmee raakt ze precies aan wat voorafgaand aan een benoeming zo lastig te voorspellen is. Een cv kan laten zien wat iemand heeft gedaan. Gesprekken kunnen iets zeggen over ervaring, drijfveren en leiderschap. Maar uiteindelijk moet er ook een match zijn tussen de persoon, de organisatie en de opgave die er ligt.
“Medewerkers spreken zelf uit dat ze een volgende stap willen maken. Natuurlijk wordt het spannend zodra veranderingen echt merkbaar worden. Veranderen is nooit alleen maar leuk. Maar de wens om die stap te zetten, is er. Daar word ik heel blij van.”

Voor Harmke zit die match juist in de mogelijkheid om samen verder te bouwen aan de organisatie.

Als we je over drie jaar opnieuw spreken. Wat hoop je dan te kunnen vertellen?
“Ik hoop dat we dan een organisatie zijn die stevig op de kaart staat. Een organisatie die zichtbaar is naar buiten en wordt gezien als een belangrijke samenwerkingspartner in Oost-Groningen en in de provincie.
Dat we aantoonbaar stappen hebben gezet in onze ambities en als organisatie verder zijn gegroeid en geprofessionaliseerd, zonder kwijt te raken voor wie we het uiteindelijk allemaal doen.”
Dan volgt een zin die misschien wel het beste samenvat waar het voor Harmke om draait:

“Onze huizen zijn het thuis van de ouderen in Oost-Groningen.”

Je hebt zelf aan de andere kant van een executive-searchprocedure gezeten. Hoe heb je dat ervaren?
“Wat ik prettig vond, was het eerlijke beeld dat vanaf het begin van de organisatie is geschetst. Niet alleen de mooie kanten, maar ook de dilemma’s. Daardoor wist ik waar ik voor koos.”
Dat is voor whyz een belangrijk onderdeel van een search. Niet alleen onderzoeken of een kandidaat past bij een organisatie, maar ook zorgen dat een kandidaat voldoende weet om zelf diezelfde afweging te kunnen maken.

Harmke:
“Ik vond het ook waardevol dat whyz gedurende de procedure dichtbij bleef. Na gesprekken konden we even schakelen: wat gebeurde daar, wat zag jij, wat zag ik? Er werd steeds helder teruggekoppeld. Daardoor voelde de procedure heel transparant.” Ook de selectie zelf mocht wat haar betreft best schuren. “Ik kreeg een creatieve opdracht en creativiteit is niet per se mijn sterkste kant. Juist daardoor werd het een echte breinbreker. Hoe geef ik hier invulling aan én hoe laat ik daarin iets van mezelf zien? Dat was uitdagend, maar ook heel leuk. Het was niet de standaardprocedure. Ik werd echt even uit mijn comfortzone gehaald.”

Achter de benoeming
De buitenwereld ziet uiteindelijk vooral de benoeming. Een naam. Een functie. Een startdatum. Maar daarachter zit een proces waarin twee kanten een belangrijke vraag moeten beantwoorden.
Past deze leider bij de organisatie en de opgave die er ligt? En minstens zo belangrijk: past deze organisatie, met alles wat er speelt en nog te doen is, bij deze leider?
Honderd dagen later geeft Harmke daar zelf misschien wel het duidelijkste antwoord op:

“Ik heb een goede stap gezet.”

Haar eerste maanden laten tegelijkertijd zien wat zo’n stap vraagt: verantwoordelijkheden bij anderen durven leggen, vertrouwen geven, afstand nemen van de details en oog houden voor het geheel. En vooral: de mensen en de organisatie goed leren kennen voordat je bepaalt wat er verder nodig is.
Niemand wordt geboren als bestuurder. Maar soms komen ervaring, ambitie, persoonlijkheid, organisatie en opgave op precies het goede moment bij elkaar.

Dat is wat er achter een benoeming gebeurt.